"Roach houdt er een nogal abstracte gedachtengang op na, waardoor zijn beklemmende liedjes soms onnavolgbaar blijven, ware het niet dat het behoorlijk fantastische Pleistoscene misschien juist daarom wel zo sterk tot de verbeelding spreekt." - Geert Hendrickx, OOR "je zult merken dat bij iedere keer draaien weer nieuwe schoonheid tevoorschijn komt. Voor een deel zit die al ‘gewoon’ in het genre Americana, niet voor niets zo populair. Extra glans ontstaat vervolgens door de mooie, ietwat sombere sferen die Roach met zijn muziek creëert, door de goed gekozen sobere instrumentatie, door de goede teksten" - Norbert Tebarts, Written In Music "De klank past uitstekend bij de melancholieke sfeer die de tien nummers op zijn nieuwe cd Pleistocene oproepen. Het is in traditie verankerde folk van een man die opgroeide in het landelijke Virginia, maar tegenwoordig in New York woont." - Peter van der Heide, Dagblad van het Noorden "Echter mooier dan A.J. Roach’s beschouwingen ervaar ik overigens zijn weergaloze stem. Eentje wiens intensiteit zich bijna aan je opdringt. Juist binnen de sobere productie en arrangementen van alleskunner Matt Bauer komt zijn stem extra krachtig naar voren. Zelfs zonder begeleiding een machtig instrument waarmee deze 35 jarige zanger uit Scott County, Virginia zich laat beluisteren." Rein van den Berg AltCountryForum.nl "Het heeft vier jaar geduurd sinds zijn vorige plaat, Revelation, maar A.J. heeft de tijd goed gebruikt en hard geschaafd aan het meesterwerkje dat nu onder de mysterieuze titel Pleistocene voor ons ligt. Het thema is technologie: we worden er steeds afhankelijker van, maar is dat nu goed of slecht? A.J. weet het antwoord ook niet, maar het inspireerde de man wel tot een ronduit schitterend album, vol memorabele liedjes, dat gedragen wordt door ‘s mans indringende stem." - Jos van den Berg, Platomania
4-sterren in het Parool: "Soms, zoals in het onheilspellend voortjakkerende Clinch River blues, klinkt hij als het iets minder gekwelde neefje van 16 horsepowers David Eugene Edwards. Een nummer later (Devil may dance) is de nasale knauw ineens verdwenen en zingt hij als een Cat Stevens of Jackson Browne van de nieuwe generatie, begeleid door een vriendelijk tokkelend folkgitaartje." Dirk-Jan Arensman Parool "Als een hedendaagse Dylan of John Prine combineert hij moeiteloos stokoude country, blues, folk en bluegrass uit de Appalachen tot een fascinerend geheel. Ook de veelal apocalyptische songteksten blijven eveneens een volle speellengte boeien. De ruwe en tegelijkertijd authentieke aanpak van A.J. Roach werkt ook hier wonderwel, waarbij nog maar eens bewezen is dat sommige genres nog steeds probleemloos opnieuw uitgevonden kunnen worden. Belangrijk is nog wel dat A.J. Roach op Revelation laat horen dat hij een eigengereide singer-songwriter is die zich nergens iets van aantrekt en uiteindelijk toch ook gewoon mooie liedjes maakt." Maurice Dielemans KindaMuzik.net "Het is de tweede cd van deze uit Virginia afkomstige singer-songwriter, die opgroeide met de mountainmuziek uit de Appalachen. Die invloed is beslist hoorbaar, zowel muzikaal (folk) als tekstueel (bijbelse boodschappen naast drama) met Roach´ huilerige stem die zorgt voor de overtuigende aandikking. De titeltrack doet anders vermoeden, evenals de dominantie van snareninstrumenten als de mandoline en fiddles, maar blijven steken in het verleden is deze songsmid niet. Zo wordt Devil May Dance opgetuigd met een heerlijk bevrijd klinkend orgel (dat als reprise aan het eind nogmaals opduikt), zoemt het orgel ook op Freezing Car en ontluiken regelmatig strijkers, zowel folky als klassiek van karakter. Die extraatjes - het fluiten als instrument op Sears & Roebuck Suit stemt vrolijk - zorgen voor liedjes met meer melodieën, vaak stralend van toon." Bart Ebisch Hanx.net "AJ Roach groeide op in Virginia en dat is nog steeds te horen. Er zit een behoorlijke portie Appalachia met bijbehorende bijbelse beeldspraak in zijn muziek. De knisperfrisse folkrock (laten we het zo maar even noemen) kent echter meer kanten. Zo worden de fantastische melodieën hier en daar opgesmukt met koperblazers (Revelation), een orgel (b.v. Devil May Dance), strijkers (b.v. Sears & Roebuck Suit). De 10 zelfgepende liedjes kenmerken zich bovendien door inventieve teksten waarbij niet voor de makkelijkste weg wordt gekozen. Meest opvallend is echter die stem van Roach: licht nasaal maar toch krachtig. Hij bezingt daarmee de dag des oordeels, de liefde, zelfmoord, leeghoofdige modepoppen. Kortom, het leven. En dat laat me na beluistering achter als een blij mens. " Hugo Vogel AltCountry.nl "Wat maakt deze man zo uitzonderlijk, waardoor hij zich kwalitatief onderscheid van de gemiddelde singer-songwriter. Denk een aantal facetten. Ten eerste heeft de man de gave om een compositie terug te brengen tot een natuurlijke eenvoud, en krijgt de uitvoerig daarna een (op het eerste oog lijkende) losse benadering. ’s Mans schitterende zangstem wordt dan vervolgens weggezet tegen deze zeer basale en intieme klanken. Ik heb een hoog verwachtingsgehalte van deze man, en ik spreek de hoop uit dat hij nog veel schoons weet te creëren. Ook al kan dit album zich meten met “Dogwood Winter” – wat ik ook ervoer als een formidabel album – ik voel van binnenuit dat A.J. Roach tot (nog) beter in staat is." Rein van den Berg Real Roots Café "Songs als het bijzonder soulvolle, mede door het orgel van Charlie Rowan gedragen “Freezing Car”, het met Anna Coogan gebrachte titelnummer en de fantastische opener “Clinch River Blues” zullen er wellicht zelfs voor gaan zorgen, dat we deze plaat straks in aanmerking zullen laten komen voor ons eindejaarslijstje." Benny Metten www.ctrlaltcountry.be "Dit is een heerlijke collectie liedjes, die vlekkeloos weg luistert en waarvan ik bij herhaling mocht ervaren dat ze met geen stokken uit je hoofd te krijgen is. Zo natuurlijk klinken de melodieën, zo vanzelfsprekend lijken de arrangementen, zo draaglijk zijn de teksten." Dani Heyvaert MazzMusikaS "Muziek die na een aantal malen spelen onder je huid gaat zitten. Bijna als vanzelfsprekend zal deze schijf zich terugkerend nestelen in je CD-speler." Freddy Celis Rootstime.be |
|
||||||||||||
A.J. Roach groeide op in de krochten van het berggebied van Scott County, Virginia, de thuisbasis van de legendarische Carter Family. Zijn ouders schotelden hem een streng dieet van bluegrass , gospel en traditionele mountain muziek voor, wat automatisch effect had op zijn muzikale beleving. Zijn bijzondere stem en muziek zijn intens, grillig, gejaagd en donker ingekleurd door de muziek uit zijn jeugd. Dit wil echter niet zeggen dat hij retro muziek maakt zoals we die kennen uit de gloriejaren van de countrymuziek uit het Appalachen gebergte. Hij is er zeker door beďnvloed maar haalt zijn inspiratie net zo goed uit indie(punk)rock, klassieke muziek, Franse chansonniers (qua intensiteit), en middeleeuwse minstrelen muziek (qua subtiliteit en ruimtelijkheid). Al deze ingrediënten heeft hij geassimileerd tot zijn eigen genre. Men kan hem dus terecht een alternatieve folk-held noemen.